متن كامل شازده كوچولو

در روز نهم اوت کاوشگر “سولار اوربیتر”(Solar Orbiter) از کنار سیاره زهره گذر میکند و به دنبال آن در روز ۱۰ اوت کاوشگر ” بپیکلمبو”(BepiColombo) در نزدیکی این سیاره قرار میگیرد. گاز متان قسمت قرمز نور را جذب میکند و در نتیجه یک رنگ آبی-سبز ایجاد میکند. گاز متان سبب میشود که سیاره متان از بیرون آبی دیده شود. با توجه به ضبط نسخۀ وحید و مسکو، در این بیت تلمیح به ماجرای تجلّیِ خداوند و بیهوش شدنِ موسی(ع) و همچنین بحث ضعفِ وجودِ مادیِ انسان در مقابل ذات الهی مطرح است؛ حال آن که در نسخۀ بصیرمژدهی این ارزش معنایی از بین میرود و در ضمن این که خداوند از پردۀ غیب بیرون بیاید و بگوید این منم که پرده به هم درمینوردم، مباهاتی ندارد.

میتوان این معنا را با معنایی دیگر تکمیل کرد و آن نا«بودی» یا ذات الهی است که حتی در بالای سطح وجود یا «بود» قرار می گیرد و تنها به علت شدّت و زیادی نورش تاریک است. این ماده در بالای هسته سنگی کوچک این سیاره قرار دارند. دو نظریه برای شکلگیری این سیاره در چنین فاصلهی کمی از ستارهاش وجود دارد: اینکه سیاره در مدارهای دورتر شکل گرفته و بعد به نزدیکی ستارهاش مهاجرت کرده یا اینکه خردهسنگها از مدارهای دورتر به نزدیک ستاره آمدهاند و بعد ترکیب شده و سیاره را تشکیل دادهاند. از آن زمان اخترشناسان این سنت را ادامه داده و برای نامگذاری قمرهای اورانوس از آثار شکسپیر یا پاپ استفاده کردند.

یک روز در اورانوس حدود 17 ساعت طول میکشد (مدت زمان چرخش یا گردش اورانوس حول محور خودش). از این فاصله 2 ساعت و 40 دقیقه طول میکشد تا نور خورشید از خورشید به اورانوس برسد. به طرز عجیبی این طوفانهای عظیم هفت سال پس از قرار گرفتن این سیاره در نزدیکترین فاصله با خورشید رخ داده است و این موضوع هنوز به صورت یک راز باقی مانده که چرا این طوفانهای عظیم پس از اینکه این سیاره توسط خورشید به بیشترین میزان خود گرم شده است، رخ داده است.

چگالی این سیاره تقریباً برابر با زمین است، به این معنی که اندازهی هستهی آهنی-نیکلی حدود 75% شعاع سیاره را اشغال کرده است. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که نظامی در منظوم کردن داستان بهرام گور از چه منابع تاریخی استفاده کرده است و افزایشهای هنرمندانۀ وی در داستان بر چه اساسی صورت گرفته است. اين جرم که در حال حاضر به رسم نامگذاري اوليه خرده سياره ها 2003UB313نامگذاري شد در فاصله ۹۷ واحد نجومي (فاصله متوسط زمين-خورشيد) از ما کشف شده است که تقريبا دو بار دورتر از پلوتون نسبت به خورشيد است. قمر این سیاره توسط سایر سیارات بزرگ کشیده میشده و از این رو در حال حاضر شاهد این انحراف هستیم.

3. جسم نباید اجسام بزرگ دیگری در نزدیکی مدار خود داشته باشد. قطر متوسط زحل 120536 کیلومتر و این سیاره به اندازه کافی بزرگ است که بتواند بیش از 760 زمین را در خود جای دهد و جرم آن تقریبا 95 برابر جرم زمین و چگالی آن از سیارات دیگر کمتر است. قطر اورانوس کمی بیشتر از همسایه این سیاره یعنی نپتون است، اما این سیاره از نظر جرم کوچکتر است. این شیب منحصر به فرد باعث میشود که اورانوس در حالی که از کناره در حال چرخش است، مانند یک توپ در حال گردش به دور خورشید نیز باشد.

از اینرو ، انرژی در گلخانه حفظ میشود و دمای آنجا بالا میرود (اثر گلخانهای). از دیگر آب و هوای غیرمعمول اورانوس میتوان به باران الماس اشاره کرد که گمان میرود این الماسها هزاران مایل در زیر سطح سیارات غول پیکر یخی مانند اورانوس و نپتون غرق میشوند. درجه سانتیگراد (۴۹ درجه کلوین) باعث میشود که در بعضی نقاط حتی از نپتون سردتر باشد. یک مطالعه در سال 2016 نشان داد که حلقههای اورانوس، زحل و نپتون ممکن است بقایای سیارات کوتوله پلوتو مانند باشند که مدتها پیش به جهانهای غول پیکر بسیار نزدیک شده بودند. نزدیک به یک قرن گذشت تا ستاره شناس هلندی-آمریکایی «جرارد کویپر» (Gerard Kuiper) که به خاطر کشف کمربند کویپر مشهور است توانست قمر میراندا را در سال 1948 مشاهده کند.

این کتاب امروزه در دست است و به نام تاریخ بلعمی یا تاریخنامۀ طبری مشهور است. مدار و چرخش در سیاره اورانوس چگونه است؟ این غول یخی هنگام چرخش با زاویه تقریباً 90 درجه از صفحه مدار خود توسط 13 حلقه ضعیف و 27 قمر کوچک احاطه شده است. اخترشناسان این عقیده را دارند که برخورد یک جسم حجیم آسمانی به این سیاره، باعث به وجود آمدن انحرافاتی در مدار گردشی آن شده است. بین کوردلیا، اوفلیا و میراندا انبوهی از هشت ماهواره کوچک وجود دارند که چنان درهم تنیدهاند که ستاره شناسان هنوز نتوانستهاند درک کنند که چگونه این قمرهای کوچک توانستهاند از برخورد به یکدیگر جلوگیری کنند.

آنها کشف قابل توجهی بودند زیرا به ستاره شناسان کمک میکرد تا درک کنند که حلقهها از ویژگیهای مشترک سیارات هستند نه فقط یک ویژگی خاص از سیاره زحل. سیستم داخلی حلقهها بیشتر از حلقههای باریک و تاریک تشکیل شده است، در حالی که سیستم بیرونی از دو حلقه دورتر تشکیل شده که توسط تلسکوپ فضایی هابل کشف شدهاند. ترکیب قمرهای بیرونی ناشناخته مانده است، اما احتمالاً سیارکهای محدود شده هستند. علاوه بر قمرها، اورانوس ممکن است مجموعهای از سیارکهای تروجان را نیز در یک منطقه خاص معروف به نقطه لاگرانژ داشته باشد.

حدود 71 درصد از سطح زمین پوشیده از آب است، که در هنگام مشاهده از فضا به رنگ مایل به آبی ظاهر میشود، از این رو به نام سیاره آبی معروف شده است. فاصله آن از خورشید ۱۰۸ میلیون کیلومتر است، این سیاره در هر ۲۲۵ روز یکبار بدور خورشید می گردد، و حرکت وضعی خود را در مدت ۳۰ روز انجام میدهد. اما نزدیکتر به قطبها، بادها به سمت جلو حرکت میکنند و با چرخش اورانوس جریان مییابند.

دو حرکت وضعی و مداری اورانوس با زاویه ۹۸ درجه(عمود) نسبت به هم صورت میگیرد. اورانوس رنگ سبز-آبی و آبی خود را از گاز متان موجود در جو میگیرد. به دلیل وجود گاز متان در اتمسفر این سیاره، رنگ این سیاره آبی است. بیشتر (80 درصد یا بیشتر) جرم این سیاره از مایع متراکم داغی از مواد یخی تشکیل شده است که شامل آب، متان و آمونیاک است. جو اورانوس بیشتر هیدروژن و هلیوم است که مقدار کمی متان و ردپای آب و آمونیاک دارد. پلوتو که نهمین سیاره از خورشید است از بسیاری جهات به سیارات دیگر شباهت ندارد.

از آن زمان اخترشناسان با استفاده از هابل و رصدخانههای زمینی مجموع قمرهای اورانوس را به 27 قمر شناخته شده رساندهاند. گذشته از آن كسي كه ميتوانست زمان طلوع خورشيد را پيش بيني كند، مسلماً قادر به پيش بيني حوادث ديگر نيز بود.در قرن هاي 16 و17 ، علاقه به كسب دانش ، تغييرات زيادي را در دانش اختر شناسي بوجود آورد. رنگ به مثابة وجود و برخوردار از ساحتهای آن است. اتمسفر اورانوس چگونه است؟ نام دیگر سیاره اورانوس چیست؟ فشار و دمای شدید در این سیاره باعث نابودی یک فضاپیمای فلزی در اورانوس میشود. در نزدیکی هسته دما تا 4982 درجه سانتیگراد (9000 درجه فارنهایت) گرم میشود.

محور مغناطیسی نزدیک به 60 درجه از محور چرخش سیاره منحرف شده است و همچنین به اندازه یک سوم شعاع اورانوس از مرکز سیاره فاصله دارد. قمرهای مریخ به سطح آن نزدیک هستند و بزرگترین قمر آن فوبوس است که گردش آن به دور سیارهٔ مریخ نزدیک به ۷ ساعت و ۳۹ دقیقه و۲۷ ثانیهاست. اوبرون و تیتانیا بزرگترین قمرهای اورانوس هستند و اولین بار توسط هرشل در سال 1787 کشف شدند. در سال 1986، فضاپیمای ویاجر 2 از سیستم اورانوس بازدید کرد و 10 قمر دیگر را کشف کرد که قطر آنها فقط 26 تا 154 کیلومتر (16 تا 96 مایل) بود.

ویاجر 2 ناسا اولین و در عین حال تنها فضاپیمایی بود که از اورانوس بازدید کرد. با این حال هنگامی که ویاجر 2 برای اولین بار اورانوس را در سال 1986 در اوج تابستان در جنوب این سیاره تصویربرداری کرد، این فضاپیما کرهای با ظاهری نرم را دید که فقط حدود 10 ابر قابل رویت داشت و این موضوع سبب شد تا به این سیاره لقب خسته کنندهترین سیاره منظومه شمسی داده شود. همچنین به دنبال سرنخهایی در مورد نحوهی شکلگیری سیاره، هستهی سنگی، مقدار آب در اعماق جو، توزیع جرمی و بادهای عمیق آن میپردازد که سرعت آنها به ۶۱۰ کیلومتر بر ساعت میرسد.برخلاف دیگر کاوشگرهایی که به سیارههای منظومهی شمسی فرستاده شدند، جونو با آرایههای خورشیدی مشابه ماهوارههای زمینی تقویت میشود درحالیکه معمولا از ژنراتورهای ترموالکتریکی ایزوتوپی پرتوافشان برای مأموریتهای داخل منظومهی شمسی استفاده میشود.

دیدگاهتان را بنویسید